Maandag 2 februari: Tabernas

Nadat we wederom hartelijk afscheid van C&W hadden genomen, is het ons gelukt om de cp schadevrij te verlaten.

Kijkend naar de hemel was het niet moeilijk te raden dat het mooie weer van gisteren zich vandaag niet zou herhalen. We zijn op weg gegaan met als voorlopige doel Mazarrón, of een camping of cp in de directe omgeving.

Tijdens een stop halverwege hebben we telefonisch geprobeerd te reserveren op de nieuwe grote cp met 480 plaatsen: “we zijn volledig bezet tot 22 februari”. Een tweede belletje naar een andere cp werd niet eens opgenomen. En de camping waar we eerdere jaren hadden gestaan heeft in ieder geval nu nog geen plaats: “probeer het na woensdag nog maar een keer”. Het moge duidelijk zijn dat camperen (te?) populair is geworden.

Met deze informatie in het achterhoofd hebben we de afslag naar Tabernas gemaakt, naar camping/cp Route 66 met 35 plaatsen. Hier waren nog voldoende plaatsen vrij om eentje te kiezen. We waren hier twee jaar geleden ook al eens. De eigenaar is een Belg en hij vertelde dat de werkzaamheden op de camping vertraging opliepen vanwege ziekte. Helaas is er sindsdien niets veranderd.

Onderweg zagen we de mooiste regenbogen. Maar ja, dat betekent ook: regen. Hoe dichter we Tabernas naderden hoe harden het ging waaien en werden de luchten donkerder met regen als gevolg. In de loop van de middag klaarde het op en nam de wind af. De cp ligt op 470 meter hoogte.

Het is hier nu (22:00) nog 8º.

Dinsdag 3 februari: Tabernas

Met 4º was het een koude nacht, het extra dekentje was geen overbodige luxe. De maximale dagtemperatuur was een aangename 15º. De zon deed ook z’n best en bracht de accucapaciteit van 73 naar 85%, daar doen we het voor.

Voor ’t eerst hebben we vandaag de fietsen uit de garage gehaald en zijn even naar het centrum van Tabernas gereden. Dat kan via de N 340a, maar daar is druk verkeer met ook veel vrachtauto’s. Het is veiliger om via een nagenoeg parallel lopende binnenweg te gaan, wat wij deden. Je moet dan wel een paar steile weggedeeltes slechten. En dat twee keer, want we wilden wel weer terug naar de camper.

Via een zijweggetje kwamen we op een kruispuntje in het centrum van het dorp, waar een man uit een zwarte Citroen met Spaans kenteken stapte. Op zich niks bijzonders, dat gebeurt vast wel vaker. Maar aan de binnenspiegel van die auto ontdekten we, prominent aanwezig, een Fries vlagje. Dat was de start van een gesprekje en wij toonden onze ‘pompebledsjes’ op de spatborden van onze fietsen. Dat schiep een band en al gauw waren er veel herkenningen. Hij woonde en werkte in dezelfde plaats waar wij woonden. Met een ‘protte wille’ wenste hij ons na een tijdje veel plezier en een goede reis. Daarna zijn we even rondgelopen en hebben we onze boodschapjes bij Spar gedaan.

’s Avonds zijn we gaan eten in het restaurant, weer een dag niet hoeven koken. De bediening was een beetje rommelig. Margot kreeg de bestelde kipspiesjes maar met rijst in plaats van friet, en mijn bestelling was nog in geen velden of wegen te bekennen. Het werd later gelukkig helemaal hersteld. Ik had spareribs besteld en het leek wel alsof die per halve meter worden geserveerd. Maar goed, het smaakte allemaal uitstekend.

Voor morgen hebben we een plekje op een cp besproken waar nog ruimte was.

Woensdag 4 februari: Calnegre

Nou, ’t was me het dagje wel weer…….

Zoals verwacht heeft het afgelopen nacht geregend waardoor er behoorlijke plassen lagen waar we stonden. Om halftien zijn we vertrokken. Eerst moest er diesel worden getankt en op een Spaanse tank-app vonden we een tankstation op een kilometer afstand. Maar dit bleek te gaan om een paar dieselpompen op een bedrijventerrein, alleen bedoeld voor de vrachtwagens daar. Het volgende doel was een tankstation voor LPG, en die zijn niet dikgezaaid in Spanje. We vonden er eentje op 40 kilometer afstand, gelukkig wel in de richting die wij ook wilden gaan rijden. Maar, net buiten Tabernas was daar zomaar een Repsolletje met diesel. Zo, dat was weer binnen. Op naar de pomp met LPG. Maar vanuit Tabernas richting noord kom je bij Sorbas langs de plaats waar gips wordt gedolven. Dat gips wordt met een onafzienbare stroom vrachtwagens afgevoerd. Zowel op de heen- als op de terugweg van Tabernas rijdt er altijd zo’n vrachtwagen voor je, achter je en komen je er tientallen tegemoet. En als het dan een beetje nat is op de weg, en dat was het vandaag, dan ziet de camper er niet meer uit. Zo ook de onze.

Na 40 kilometer waren we bij Shell met LPG. En laat daar nou ook een hele mooie wasplaats zijn. Die hebben we uitgebreid gebruikt. We zijn dan wel niet spic en span, maar we mogen er weer zijn.

Aangekomen op de cp, waar plaats is voor 120 campers, waren nog drie plekjes vrij, zonder stroom weliswaar, maar dat mocht tóen de pret nog niet drukken. Dat was van korte duur. Want wat bleek, het display in de camper was volkomen blanco en een druk op de aan/uit knop gaf geen oplossing. Dat kon er ook nog wel bij, we wisten even niet wat er aan de hand was, waarom er geen stroom was. Na veel denken, zoeken en wanhopen vonden we dat de huishoudaccu het had opgegeven. Eén van de app’s gaf aan ‘FET Software Locked’, wat dat ook maar mocht betekenen. Het effect was duidelijk: geen stroom, dus geen licht, geen verwarming en geen koelkast en geen kraan. We hebben de accu om vijf uur volledig losgekoppeld en van z’n plaats gehaald. Toen ik veel later de door ons aangeschreven leverancier van info wilde voorzien en de app weer raadpleegde, bleek de fout zichzelf te hebben hersteld. Ra, ra, hoe kan dat? Kort en goed, we hebben bij het licht van één van de werklampen gegeten en afgewassen, waarna we de accu weer hebben aangesloten en ‘zagen toen weer het licht’. We overwegen om morgen een kleine lood/zuur accu op reserve aan te schaffen. Want vertrouwen hebben we nog niet weer in de 160 Amp. lithium accu.

Donderdag 5 februari: Calnegre

Nadat we gisteravond de lithiumaccu weer hadden geïnstalleerd waren we toch wel wat gespannen: doet ‘ie het of doet ‘ie het niet. Nou hij deed het zoals we gewend waren. En met de zon van vandaag was hij vanavond weer tot 86% gevuld.

Vanochtend is Kees naar ons toegekomen en hebben we in Mazarrón een reserveaccu kunnen kopen. Een kleine lood/zuur van 60 Amp. die we in geval van een herhaling van de storing als vervanger kunnen inzetten. Want op een situatie zoals gisteravond zitten we niet te wachten. Een pluim trouwens voor de leverancier van de Liontron accu in Bolsward die snel en adequaat per mail reageerde op onze hulpvragen.

Eenmaal terug in de camper en nadat we een broodje hadden gegeten, hebben we ons verblijf hier met een paar dagen verlengd.

We staan hier op de cp op een paar honderd meter vanaf het strand. Na alle malheur wilden we even de benen strekken en wilden we via het strand naar het verderop gelegen dorpje lopen. Maar er is op dit moment vanwege de harde wind maar weinig strand te zien. Dus dan maar via de weg. Volgens horen zeggen zou zich daar een restaurantje bevinden. Na enig zoekwerk vonden we dat en dronken hier onze eerste Café Asiático. De basis is een combinatie van espresso, gecondenseerde melk, Spaanse cognac en Licor 43,  die alleen in deze regio van Spanje is te vinden. En we bestelden er ook nog een stuk chocoladetaart bij, waardoor we het avondeten maar hebben vervangen door een bak fruit, maar dan wel met een ijsje toe .

Op de terugweg hadden we het voor de wind en dus ook de spetterregen in de rug, maar waren toch redelijk droog weer op honk.

Het weer heeft zich verder vandaag van de goede kant laten zien voor wat de temperatuur betreft. Het werd zelfs 21º. Wel stond en staat er nog steeds een stormachtige wind. Vanmiddag zuidwest 80 km/uur, vanavond west 60 km/uur.

De Oyster schotel ligt te klapperen op het dak en de camper schudt in de wind. Maar verder gaat het hier voorlopig heel goed. Beter dan gisteren…..

Zaterdag 7 februari: Calnegre

Gisteren, vrijdag, waren we heel laat op en hebben niet veel gedaan die dag. Maar wel heel veel gelezen. We hebben elk een boek uit een serie dat we bij wijze van spreken in één adem uitlezen.

En vandaag, zaterdag, is het in één adem uitlezen van het boek niet helemaal gelukt, maar we zijn alweer een heel eind op weg. Gelukkig wachten er nog een paar delen.

Het beloofde een mooie dag te worden met niet al te veel wind. De thermometer tikte 17º aan, we konden zelfs buiten zitten.

En de Liontron accu, we durven het haast niet te vermelden, maar die doet nog steeds wat we zo graag van hem/haar verwachten. En er staat nu gelukkig een klein reserve exemplaar in de garage, voor het geval dat…..

Het wegbrengen van de vuilniszakken combineren we met een wandeling. Want de dichtstbijzijnde container staat een paar honderd meter buiten de poort, gelukkig wel in de richting van het restaurantje in het dorpje. Kennelijk wordt er op zaterdag veel buiten-de-deur gegeten, want het was daar druk. En niet alleen met toeristen. Wij hebben ons weer tegoed gedaan aan een Café Asiático. Deze keer zonder de punt gebak zoals eergisteren, want die lag wel heel zwaar.

We hadden ons, terug bij de camper, weer buiten geïnstalleerd. Maar dat was niet van heel erg lange duur. Nadat het eerst helemaal windstil was geworden stak er gedurende een uurtje vanuit het zuidwesten een storm op met zeer dreigende wolkenluchten. Her en der werden de satellietschotels neergehaald en hetzelfde gold voor de campers met extra zongerichte zonnepanelen: alle windhappers plat.

Nu om acht uur is het nog 13º, waait het nog stevig, soms met vlagen, maar valt er (nog) geen regen. Omdat de avond is gevallen kunnen we de lucht niet meer ‘lezen’.

We hopen op een rustige nacht.