Maandag 22 juni: Arlöv.

Het lijkt wel of iedereen pech heeft, schrale troost trouwens. Toen wij vanochtend om kwart over zeven de luiken open schoven stond de eerste camper al bij de poort. Die poort was overigens wel al open, maar later bleek dat die camper er al eerder was gedropt en kon zelf niet meer rijden. Hij werd door een aantal mensen van de garage op z’n plaats geduwd, naast ons. Een camper uit Italië, dus die is letterlijk nog verder van huis. We konden trouwens geen woord met hun wisselen, ze spreken alleen maar Italiaans. Overuren voor Google Translate?

Een kwartiertje later werd een Zweedse camper door een zogenaamde lepelwagen afgeleverd. Die kon direct worden geholpen en vertrok na een paar uurtjes weer. Toen was het de beurt aan een gigantisch grote bus/camper, formaat Q-liner, maar dan uit 1970 met een paar schoonheidsfoutjes en luchtproblemen van vering en remmen. Tussendoor reed er nog een super-de-luxe Morelo langs die waarschijnlijk voor regulier onderhoud hier was. En er staat nog een Zweedse camper om de hoek.

Gelukkig zijn wij morgenvroeg direct aan de beurt. De turbo is vanmiddag aangekomen. Onze wekker haalt ons morgenvroeg om zes uur uit de slaap, om zeven uur staan wij op de planning voor het vervangen van de turbo. Niet vergeten de levelblokken op te ruimen. Dat geldt ook voor de stroomkabel. We hopen dat de reparatie verloopt zoals we verwachten en er geen andere narigheid tevoorschijn komt. Fingers crossed!

Woensdag 24 juni: Limhamn.

We vatten de berichtgeving maar even voor een paar dagen samen.

Gisteren (dinsdag) hadden we de wekker op de zeer onvriendelijke tijd van zes uur gezet. Ontbijten, tandenpoetsen en om zeven uur werd de camper de garage ingereden. Niet op een hefbrug maar boven een smeerkelder. Maakte ons niet uit, zolang het resultaat maar een gerepareerde camper was. Wij konden, en hebben dat ook gedaan, gebruik maken van het wachtzitje in de receptieruimte en koffie tappen zoveel we wilden. We hebben daar trouwens elk bijna een heel boek uitgelezen. En dat zijn tegenwoordig geen kleine jongens, een goed verhaal mag best 900 pagina’s groot zijn.

Wat ons een beetje tegenviel was dat we niet op de hoogte werden gehouden van de vorderingen. We hadden er natuurlijk zelf naar kunnen vragen, maar waren ook een beetje bang voor tegenvallers.

Om vier uur sluit het bedrijf, een kwartier voor sluitingstijd werd ons grijze huis op wielen weer naar buiten gereden. De turbo was gemonteerd en twee monteurs hadden proefgereden. Volgens hun konden we hier prima mee huiswaarts rijden, hoewel de verstuivers wel wat protesteerden en volgens hun aan vernieuwing toe zijn. Dat gaf ons nog niet erg veel vertrouwen. Margot had goed geslapen, bij mij wisselden de onheil scenario’s zich in rap tempo af.

Vanochtend, ondanks de slechte nacht, toch weer vroeg wakker. De dag van de waarheid. Bij het starten bleek het oliepeil wat te laag, dus dat moest eerst worden aangevuld. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we iets voorover stonden. Ons eerste rijdoel was het tankstation in Burlöv, 4 kilometer verderop. Nou, daar gaan we dan. En het viel niet tegen, nee erg méé zelfs. We konden weer gewoon snelheid maken, 80 kilometer per uur was geen probleem, dat lukte tijdens de storing niet. En de motor liep ook rustiger dan voor de turbowissel.

We hebben getankt en betaalden omgerekend €1,67 per liter. Daarvandaan zijn we weer naar Limhamn gereden, de cp bij de jachthaven. We hebben besloten hier alle vijven en zessen op een rijtje te zetten en te beslissen wat en hoe we het verder gaan doen.

Ook hier worden de temperaturen hoger. Vandaag werd het 27^o en nu om 21:30 is het nog 22^o, Er staat nagenoeg geen wind meer en de zonsondergang is weer een plaatje.

Donderdag 25 juni: Limhamn.

Vandaag was een dag waarop we niks hebben gedaan en dan valt er ook niet veel te vertellen. Nou ja niks, we zijn lekker de hele dag buiten geweest en hebben weer veel gelezen.

We blijven hier morgen nog staan en zoals de plannen er nu voor staan, vertrekken we zaterdag voor de thuisreis. We moeten nog weer vertrouwen opbouwen voor wat betreft de motor.

De heenreis, toen nog boordevol plannen, gingen we met de ferry van Lübeck/Travemünde naar Malmö. Verder zijn we helaas ook niet gekomen, daarvan hebben we voldoende geschreven op de website en Polarsteps. Dat scheelde wel heel veel niet verreden dieseleuro’s maar dat hebben we de afgelopen weken méér dan gecompenseerd.

We nemen nu de ‘bruggenroute’, de totale afstand is zo rond de 800 kilometer. We gaan dat niet in één dag doen. Bovendien willen we niet al thuis zijn als daar de hittegolf nog op z’n hevigst is. We zullen het wel zien.

Zaterdag 27 juni: Limhamn.

Ach hadden we allemaal maar een tante Wil. Zij verblijdde ons op girale afstand met een heus ijssorbet. Dat was gisteren. We hebben ons dat niet door de neus laten boren en zijn spoorslags op de fiets gestapt naar Malmö City. Daar vonden we, nadat we delen van Malmö zagen die we nog niet hadden ontdekt, een ijsrestaurant waar de klanten de deur uit stonden: Dolce Sicilia. Het leek er eerst op dat er alleen maar ijs in bakjes werd verkocht, maar een vraag aan de baas of er ook een sorbet kon worden besteld leverde een volmondig Nederlands antwoord op: “ijssorbet, ja natuurlijk”. Uiteindelijk moesten de baas en een personeelslid mét de sorbets en ons op de foto. Het was kennelijk toch wel uniek maar bovenal heel lekker. Dankjewel tante Wil!

En dan vandaag, zaterdag 27 juni, een onnatuurlijk warme, zeg maar hete dag. Het maximum op onze thermometer was 36^o, en de sensor zit onder de camper en dus niet in de zon. En nu om 23:30 is het buiten nog 25^o en binnen 28^o. We hebben de bedtijd maar aangepast, lees uitgesteld, het is nog veel te warm.

We hebben dus vandaag weer niks ondernomen. Nou, bijna niks. De garage in Arlöv had te weinig carterolie gevuld en mijn reserveflesje met een halve liter bleek als aanvulling niet voldoende. Gisteren had ik al een fietsrondje gemaakt langs een paar tankstations mét winkeltje. Maar die winkeltjes hadden alleen maar snoeperij en andere etenswaren. Vandaag, vanochtend al op tijd vanwege de warmte, was er nog één kans. Een Colorama, gekoppeld aan een PREEM-tankstation. En die Colorama verkocht ook carterolie: “doe mij dan maar een litertje 5W30”.

Er komt een weersomslag en dat verloopt vaak niet vlekkeloos. Het loopt nu tegen middernacht en het weerlicht boven Denemarken en we horen het rommelen in de verte. En dat weerlichten komt steeds dichterbij. Het is inmiddels drie minuten voor middernacht en we horen hier nu de eerste echte knetterende onweersslag. Het zou wel eens een rommelig nachtje kunnen worden.

Morgen rijden, hopelijk over een paar dagen weer thuis.

Zondag 28 juni: Flensburg.

Ruim na middernacht hebben we dan toch maar de luiken gesloten. Wel hebben we de beide hoge ramen bij de bedden opengelaten. Maar dat alles kon niet voorkomen dat het een warme en slecht slapende nacht werd.

Vanochtend om acht uur waren we er weer bij. Geen zondagsontbijtje, geen zachtgekookt eitje en ook geen glaasje jus d’ orange. We wilden op tijd gaan rijden. Maar dat lukte niet, want de sluizen ver boven ons werden nog even opengezet. Om tien uur werd het zowaar wat lichter buiten en gingen de sluizen weer dicht. Op naar de wisselplaats om de grijswatertank te legen en vers water in te slaan. Om halfelf reden we dan toch. En dat was best even spannend na die turbowissel en oliepeil. Maar de voortekenen waren goed. Op naar de Öresundbrug.

Van eerdere Scandinavië ritten hadden we nog een zogenaamde Skyttelpas. Daarmee aangemeld bij die organisatie en de benodigde aanvullingen zou je op de daarvoor ingerichte tolpoorten zo door kunnen rijden. En inderdaad, eenmaal onder bereik van de sensor ging er bij ons een piepje en de slagboom opende: doorrijden maar, de rekening volgt wel hoor.

We hadden Flensburg in de Garmin gezet als voorlopig einddoel voor vandaag. Een afstand van 350 kilometer. Het werd het definitieve einddoel en we vonden een plekje op de cp van Citti Park, vergelijkbaar met die in Lübeck. Met 27^o buiten en 31^o binnen was het te warm om te koken. Laat er nou vlákbij een KFC-vestiging zijn, de keus was niet moeilijk. Morgen weer verder, en wat zijn we blij dat de motor weer goed loopt.

We zitten nog buiten, het is binnen te warm. Het belooft weer een plaknacht te worden.

Maandag 29 juni: Groningen.

We waren op tijd opgestaan. We wilden vandaag naar huis rijden en dat was een afstand van 445 kilometer. Maar eerst nog even tanken bij het naastgelegen tankstation voor €1,71⁹ per liter.  Zo, de tank zat weer vol, daar gaan we weer. Het eerste stuk konden we lekker doorrijden en met een snelheid van wel 95 kilometer per uur gaven we menig vrachtwagen het nakijken. De Garmin navigatie gaf aan dat we om halfvier thuis zouden zijn. Maar ja, dan mag je niet stoppen voor koffie en/of een broodje.

Maar de euforie was helaas van korte duur. Nadat we met dit tempo een halfuur hadden gereden trad dezelfde storing weer op die ons tijdens onze reis niet verder dan Malmö had gebracht. We brachten de snelheid terug tot 88 kilometer en konden zo weer verder, maar de schrik zat er wel in. Ook 88 bleek te snel en we verlaagden tot 83 kilometer. En zo gingen we ook de Elbetunnel in Hamburg in, in een file welteverstaan. Angstig. We moesten er goed op letten dat de motor niet boven de 1800 toeren draaide, dat was het kritische toerental voor de storing.

Kortom, met horten en stoten en met op 't laatst een snelheid van 75 kilometer per uur bereikten we met de hakken over de sloot onze thuisbasis.

Dit was, dat moge duidelijk zijn, het laatste verslag van onze, mislukte, reis naar Zweden, Noorwegen en met name Senja. Waaruit bestond dan uiteindelijk de reis voor het grootste deel: wachten. Wachten op een garagedatum, wachten op een sleepauto, wachten op onderdelenlevering en wachten op de reparatie.

Gelukkig hadden we er mooi weer bij waardoor we wel konden fietsen……